03-05-2010, 10:09 AM
Meer dan een week nadat bekend werd dat hij was betrapt op het gebruik van EPO, vertelt Thomas Frei openhartig waarom hij de doping gebruikte, en waarom hij niet van plan was te stoppen. "Niemand vraagt hoe het komt dat je ineens zoveel sneller rijdt."
"Natuurlijk zou ik zijn doorgegaan als ik niet gepakt was", vertelt de 25-jarige Zwitser aan de Neue Zürcher Zeitung. "Het geld verleidt je, dat geldt voor iedereen." Vlak voordat hij betrapt werd, wist hij nog de zesde plaats in de Giro del Trentino te veroveren. "Alles ging goed. Nadat ik Evans' beste helper was in Tirreno-Adriatico, kreeg ik al een gesprek over een verbeterd contract."
Dat zou er echter nooit van komen. Frei begon al vroeg in zijn profcarrière met doping, maar werd tot nu toe nooit gepakt. "Ik begon mijn carrière volstrekt clean. Toen ik zware koersen moest rijden, leerde ik dat er (legale) injecties waren om te herstellen. Die wilde ik niet. Maar je ambitie vreet je op. Je staat voor een grote berg en weet niet hoe je eroverheen komt. Tenslotte wil je meer worden dan een gewone knecht."
En dus ging Frei, destijds rijdend voor het Astana van doping-delinquenten Matthias Kessler en Alexander Vinokourov, toch voor de boeg. "De dokter geeft het eerste shot, later doe je het zelf, en dan duurt het niet lang voordat je illegaal spul gebruikt. Maar begrijp me goed, het was volledig mijn eigen beslissing. Van drie of vier renners wist ik dat ze gebruikten, van anderen merkte ik het door gesprekken. Maar ik heb nooit iets gezien, als ik met iemand op de kamer lag."
Wat bedoelt hij met 'door gesprekken'? "Als ze merken dat je doping gebruikt, ben je ineens geen tegenstander meer. De stemming keert ineens en je praat samen over hoeveelheden. Maar over mijn gevoelens erbij kon ik niet praten. Je moet je sterk houden. Mensen als Basso en Vino worden ook gewoon welkom geheten in het peloton. Ze horen er weer bij en de kleinere renners zijn blij als ze een hand krijgen van hun helden."
"De bazen zeggen: 'We willen geen dopingzaken'. Maar wat ze echt bedoelen, is iets heel anders. Ik heb nooit instructies gekregen, maar aan de andere kant heb ik nooit gehoord dat een renner gevraagd werd hoe hij ineens zo goed werd. Wie al langer van mijn gebruik wisten? Buiten mijn leverancier ook mijn beste vrienden en familie. Als ik er niet over kon praten, zou het me verscheurd hebben."
"Ik heb mijn doping van buiten het wielrennen verkregen. Grote jongens kunnen misschien nieuwe dingen kopen, maar ik ben een kleine vis en moest het hebben van het allang opspoorbare EPO. Ik weet nog niet of ik de naam van mijn leverancier zal geven. Tenslotte was ik het die naar hem toeging. Misschien kan ik hem vragen om te stoppen, voordat ik hem aangeef."
:eeeek:
"Natuurlijk zou ik zijn doorgegaan als ik niet gepakt was", vertelt de 25-jarige Zwitser aan de Neue Zürcher Zeitung. "Het geld verleidt je, dat geldt voor iedereen." Vlak voordat hij betrapt werd, wist hij nog de zesde plaats in de Giro del Trentino te veroveren. "Alles ging goed. Nadat ik Evans' beste helper was in Tirreno-Adriatico, kreeg ik al een gesprek over een verbeterd contract."
Dat zou er echter nooit van komen. Frei begon al vroeg in zijn profcarrière met doping, maar werd tot nu toe nooit gepakt. "Ik begon mijn carrière volstrekt clean. Toen ik zware koersen moest rijden, leerde ik dat er (legale) injecties waren om te herstellen. Die wilde ik niet. Maar je ambitie vreet je op. Je staat voor een grote berg en weet niet hoe je eroverheen komt. Tenslotte wil je meer worden dan een gewone knecht."
En dus ging Frei, destijds rijdend voor het Astana van doping-delinquenten Matthias Kessler en Alexander Vinokourov, toch voor de boeg. "De dokter geeft het eerste shot, later doe je het zelf, en dan duurt het niet lang voordat je illegaal spul gebruikt. Maar begrijp me goed, het was volledig mijn eigen beslissing. Van drie of vier renners wist ik dat ze gebruikten, van anderen merkte ik het door gesprekken. Maar ik heb nooit iets gezien, als ik met iemand op de kamer lag."
Wat bedoelt hij met 'door gesprekken'? "Als ze merken dat je doping gebruikt, ben je ineens geen tegenstander meer. De stemming keert ineens en je praat samen over hoeveelheden. Maar over mijn gevoelens erbij kon ik niet praten. Je moet je sterk houden. Mensen als Basso en Vino worden ook gewoon welkom geheten in het peloton. Ze horen er weer bij en de kleinere renners zijn blij als ze een hand krijgen van hun helden."
"De bazen zeggen: 'We willen geen dopingzaken'. Maar wat ze echt bedoelen, is iets heel anders. Ik heb nooit instructies gekregen, maar aan de andere kant heb ik nooit gehoord dat een renner gevraagd werd hoe hij ineens zo goed werd. Wie al langer van mijn gebruik wisten? Buiten mijn leverancier ook mijn beste vrienden en familie. Als ik er niet over kon praten, zou het me verscheurd hebben."
"Ik heb mijn doping van buiten het wielrennen verkregen. Grote jongens kunnen misschien nieuwe dingen kopen, maar ik ben een kleine vis en moest het hebben van het allang opspoorbare EPO. Ik weet nog niet of ik de naam van mijn leverancier zal geven. Tenslotte was ik het die naar hem toeging. Misschien kan ik hem vragen om te stoppen, voordat ik hem aangeef."
:eeeek: